In het kort
Toespraak burgemeester Van der Laan bij de 20ste Herdenking van de Bijlmervliegramp op 4 oktober 2012 in CEC gebouw
Dames en heren,
Ooggetuigen van zondagavond 4 oktober 1992 zes over half zeven delen eenzelfde herinnering. Er was lawaai, aanzwellen van het lawaai, besef dat er iets niet klopte, een knal, inslag en dan dat moment van volstrekte stilte. Een seconde stond de wereld stil. Om met gillende mensen, paniek en verschrikking weer in beweging te komen.
Vandaag twintig jaar geleden werden Groeneveen en Kruitberg als door een bijl doorkliefd. Drie en veertig mensen lieten het leven, tientallen raakten gewond. Voor velen is na die seconde van stilte de wereld voorgoed veranderd. Door het verlies van dierbaren, door de traumatische beelden die op het netvlies werden gebrand, door alle manieren waarop zo een aangrijpende gebeurtenis het leven raakt.
Tijd heelt alle wonden, wordt gezegd. Maar herinnering haalt ze weer open. De jaren opvolgend hebben niet altijd de rust gebracht die nodig is om te verwerken.
Onzekerheden, fysieke klachten en media-aandacht hebben verdergaan soms bemoeilijkt. Maar de wereld is niet stil blijven staan. Vandaag lopen we door een andere Bijlmer. Jullie, de bewoners, hebben je door de moeilijkheden heen geslagen, elkaar steun geboden en samen met nieuwe aanwas de Bijlmer gemaakt tot wat het vandaag is. Een levendige wijk, waar men met trots en liefde woont. Dat vergt een veerkracht en doorzettingsvermogen, waar ik diep respect voor heb.
In 1992 zat ik in de gemeenteraad. Van dichtbij zag ik hoe ook de rest van de wereld in beweging kwam. Direct na de inslag waren daar de hulpverleners zoals brandweermensen, politiemensen, ambulancebroeders. Zij deden moeilijk, maar geweldig werk. Ook werd Amsterdam de weken erna overspoeld met steunbetuigingen. Scholen, instanties, families en steden, uit de hele wereld stroomden de steunbetuigingen binnen. Men zag, huiverde en leefde mee.
Dames en heren,
De Bijlmervliegramp is een gebeurtenis die zijn weerga niet kent. Het heeft de stad, de wijk, de nabestaanden, buurtbewoners en reddingswerkers blijvend getekend.
De jaren hebben de ergste pijnen misschien ingekapseld, maar niet verdreven. Elk moment - in de lift, op het balkon, door een geluid, een geur of kleur - kunnen de herinneringen weer beginnen te stromen. Vandaag gebeurt dat ook. Bewust en collectief. Door de ramp en de slachtoffers samen te herdenken. Hoe moeilijk soms ook, het is belangrijk dat we eens per jaar die herinneringen delen. Om in die wereld in beweging, gezamenlijk stil te staan bij die zondagavond 4 oktober 1992 en alles wat daarop volgde.
Dank u wel.