Verslag zegening boren Noord/Zuidlijn

Directeur Peter Dijk en Anne van basisschool De Biënkorf onthullen de naam van de eerste tunnelboormachine. Foto: Josine Voogt

Bont gezelschap

Het was een bont gezelschap in de grote witte tent op het Damrak: boorders, een wethouder, een burgemeester, twee schoolklassen, aannemers, een deken, een pastoor, leden van de Mijnbouwkundige Vereeniging en zelfs een Belgische celebrity (Jean-Marie Pfaff, al was zijn witte limousine zichtbaarder dan de voormalig keeper zelf).

Zij hadden zich verzameld voor de naamgeving en de zegening van de twee tunnelboormachines. Buiten de tent staken enkele leden van Red Amsterdam hun vuurwerk af.

Onmisbaar middenstuk

Onder leiding van presentator Kirsten van Dissel stonden Peter Dijk van de Dienst Noord/Zuidlijn,  Paul Janssen, de contractmanager boortunnel, Koene Talsma van Dura Vermeer, en Edgar Schömig (Züblin) stil bij dit bijzondere moment.

Onbezorgd verklapte directeur Talsma dat de boor over een paar maanden vlak langs een ander project van Dura Vermeer gaat: het monument op de Dam. Daarna legde wethouder Gerson nog een keer uit waarom de geboorde tunnels er zeker moeten komen: nu de stations in noord en zuid al zo ver gevorderd zijn, is het middenstuk onontbeerlijk.

Van kraanwater tot wijwater

Met een liftje vertrokken de hoofdrolspelers naar beneden: Pleuntje en Anne die de winnende namen voor de tunnelboormachines hadden verzonnen, deken Ambro Bakker die de zegening zou voltrekken geassisteerd door pastoor Jan Stam, wethouder Hans Gerson en natuurlijk Cecilia van der Pol, de gloednieuwe tunnelpatin.

Zij zal de komende jaren de tunnelboorders morele steun verlenen bij hun zware klus. Wat volgde maakt onderdeel uit van de vaste tradities van tunnelboorders. Allereerst werd het Amsterdamse kraanwater gewijd door de deken, waarna hij het beeldje van de beschermheilige, Sinte Barbara, ermee zegende.

De leerlingen van basisscholen De Biënkorf en De Witte Olifant. Op de voorgrond presentator Kirsten van Dissel. Foto: Tom van der Leij

Noortje en Gravin

Vervolgens onthulde de elfjarige Pleuntje van basisschool De Witte Olifant de naam Noortje. Waarna de deken ook de boor kwistig met het gewijde water besprenkelde en en passant Pleuntje ook een kleine douche gaf. Anne van basisschool De Biënkorf onthulde trots de naam Gravin en de deken kon ook hier zijn werk met het wijwater doen.

Zegen voor de boorders

Hoewel het de machines waren die het water opvingen, sprak de deken dat de zegen uiteindelijk voor de boorders is bestemd: zij doen immers het zware werk, 24 uur per dag. Om die reden zal de tunnelpatin, de ‘moeder’ van de boorders, hen ook regelmatig opzoeken om ze bemoedigend toe te spreken en wat lekkers te brengen. Maar deze middag mocht ze eerst tunnelboor Noortje met een fles champagne dopen.

Weer bovengronds bekende wethouder Gerson, vlak voordat hij hielp de schoolkinderen hun medailles om te hangen: ‘Ik wist dat ik voor een jaar werd gevraagd voor deze portefeuille, maar er is een kleine kans dat ik opnieuw wethouder word. Dat zou ik heel graag doen. Ik ben pas sinds september bezig, maar heb toch met veel mensen hier een band opgebouwd.’

Glück Auf!

Cees Veerman, naamgever van de voormalige Commissie Veerman en tegenwoordig voorzitter van het Projectcommissariaat Noord/Zuidlijn memoreerde hoeveel er veranderde binnen één jaar: ‘Vorig jaar om deze tijd onderzochten we nog of we wel of niet door konden gaan met de Noord/Zuidlijn en nu staan we al op het punt om te gaan boren. Dat is toch bijzonder.

Ik ben blij dat het gemeentebestuur niet is gaan aarzelen. Volgens mij is er nergens ter wereld een metro die onder zulke lastige omstandigheden wordt gebouwd, in alle opzichten. Ik denk dat we alle risico’s in kaart hebben gebracht en goede maatregelen hebben getroffen. We hebben ons best gedaan. Ik heb er dan ook het volste vertrouwen in dat het goed zal gaan.’

Hierna barstte op het podium het koor van de Mijnbouwkundige Vereeniging uit Delft uit in het Duitse mijnwerkerslied ‘Glück Auf!’ en werden de champagneglazen geheven.