Twaalf jaar geleden kwam Radha Fagoe (28 jaar) met haar brommer onder een vrachtwagen. Zij had geluk en overleefde dit ongeluk. Na twee maanden revalideren kon ze weer lopen maar er gaat geen dag voorbij dat ze niet aan het ongeluk terugdenkt.
Twaalf jaar geleden kwam Radha Fagoe (28 jaar) met haar brommer onder een vrachtwagen. Zij had geluk en overleefde dit ongeluk. Na twee maanden revalideren kon ze weer lopen maar er gaat geen dag voorbij dat ze niet aan het ongeluk terugdenkt.
”Slechts bij vlagen herinner ik me wat er gebeurde, want ik was na de botsing buiten bewustzijn. Ik stopte voor het stoplicht en stond naast de knipperlichten van een vrachtwagen. De wagen wilde rechts en ik rechtdoor. Op een gegeven moment had ik geen ruimte meer om nog rechtdoor te gaan en hij kwam natuurlijk steeds dichterbij. Een vrachtwagen schuift behoorlijk op. Ik wilde snel doorrijden, maar daar was geen ruimte meer voor. Daarna probeerde ik nog mijn brommer op de stoep te zetten. Vanaf dat moment weet ik niet meer wat er gebeurd is. Waarschijnlijk ben ik geschept en onder het wiel terecht gekomen. De brommer vloog met mij door de lucht en lag een paar meter bij mij vandaan. Ik lag onder de vrachtwagen. Later zag ik dat mijn brommer zo plat was als een dubbeltje”.
De chauffeur stopte de vrachtwagen omdat hij een hobbel voelde. Radha kwam langzaam bij bewustzijn. ”Ik lag onder de grote wielen, met mijn spijkerbroek vast onder de band van de wagen. Het lukte het ambulancepersoneel niet om mij los te halen, dus de vrachtwagen moest weer achteruit rijden om me te bevrijden. Het scheelde bijna niets of hij was over mijn benen gereden. Ik lag eronder te kijken en was helemaal hysterisch, echt verschrikkelijk. Met de ambulance ben ik naar het ziekenhuis gebracht. Mijn hele lichaam, voornamelijk mijn onderlijf was zwaar gekneusd en mijn onderbeen lag open, ik kon het bot zien. Gelukkig had ik niets gebroken, echt mazzel!”
Ik heb twee maanden niet kunnen lopen en mijn benen zagen er niet uit. Nu nog steeds heb ik allemaal littekens en ik ga regelmatig door mijn enkels. In mijn kuit heb ik geen gevoel doordat de zenuwen beschadigd zijn. Ook kan ik weinig sporten want dan krijg ik meteen kramp. Schoenen kopen is ook een ramp omdat een been dikker is dan de andere. Ik ben maatschappelijk werkster en doe mijn werk vooral zittend. Door het ongeluk kan ik geen staand werk doen”.
“Als ik naast mijn vriend in de auto zit en er komt een vrachtwagen naast ons staan, word ik nog steeds helemaal panisch.Rijden vind ik nog steeds eng doordat ik last heb van flashbacks.
Het kostte me veel tijd en moeite om mijn rijbewijs te halen en over mijn angsten heen te komen. Nu gaat het beter en heb ik ook mijn rijbewijs gehaald”.
Kort na het ongeluk is de chauffeur met een bloemetje bij Radha thuis geweest om zijn excuses aan te bieden. ”Ik vond het prettig. Veel later werd ik als nog boos op de vrachtwagenchauffeur maar die kan er in veel gevallen niets aan doen.” Volgens Radha had het ongeluk voorkomen kunnen worden als ze meer kennis van de dode hoek had gehad. Ze was dan voorzichtiger geweest en achter de vrachtwagen blijven staan in plaats van ernaast.“Neem geen risico´s met vrachtwagens, als ik kijk hoeveel blijvend letsel ik heb…”.