'Misschien ben ik volgend jaar wel helemaal geen bloemenman meer'

'Het moeilijkste is dat anderen beslissen over jouw leven. Ik heb het hier fantastisch: veel vaste klanten die van alle hoeken van Amsterdam speciaal naar mij toe komen voor een bosje fresia's. Een geweldige stek met uitzicht op een wijk waar ik van hou. Mensen die langskomen voor een praatje en de laatste roddels. En daar kan ik dan ook nog een goede boterham mee verdienen. Wat wil een mens nog meer? Nou, dat zo houden natuurlijk. Maar dat ziet de gemeente anders. Helaas. En als ik daar iets over wil zeggen, wil onderhandelen of zelfs maar wil weten wat er nu eigenlijk precies gaat gebeuren, dan zijn ze niet thuis. Is de ambtenaar in kwestie net overgeplaatst of op vakantie of hoort het opeens bij een andere afdeling. En dus heb ik geen idee hoe mijn toekomst eruit zal gaan zien. Ik heb een vrouw en twee kinderen, ben kostwinner. Maar of ik dat nog kan blijven, weet ik niet. Kom volgend jaar maar weer eens terug. Misschien ben ik dan wel helemaal geen bloemenman meer.'

Melkwinkel

Rinus staat met zijn stal op de hoek van de Cruquiskade en de Czaar Peterstraat. Van alles gaat er in die wijk veranderen. Er komt een tram door te lopen, veel huizen worden gesloopt en vervangen door nieuwe appartementen, sommige bedrijven vertrekken, anderen komen juist. Op de plek waar nu Rinus zijn bloemen verkoopt, moet een woontoren komen. Waarschijnlijk krijgt de bloemenman een plekje aan de overkant van de straat. Maar daar is nog maar weinig duidelijk over. En dat maakt onrustig. Want er is de laatste jaren al zoveel veranderd in de buurt. 'Vroeger zaten hier overal winkels. Aan de overkant een café, daarnaast een bakker en een groenteboer, een melkwinkel, dan nog een café. In vrijwel alle huizen woonden gezinnen met kinderen, die elkaar kenden en samen allerlei dingen deden. Ik ben als jong broekie begonnen bij een baas, die een bloemenwinkel had in de Czaar Peterstraat. Na een aantal jaren werd het pand gesloopt en ben ik hier voor mezelf begonnen. Het was hier toen hartstikke levendig. Er werd onderling getrouwd, kinderen speelden met elkaar en voor winkeliers was het een goede plek. Je had de loop mee: als mensen langs de slager waren geweest, namen ze op de terugweg even een bloemetje mee. Voor de stal is dat de beste periode geweest. Soms, als het heel druk was, rond kerst en moederdag, was het hele gezin hier en gingen we dagen niet naar huis. Ik heb een stukje verderop een opslagruimte. Daar sliepen de kinderen dan, op matrasjes die we op de schappen legden. Mijn vrouw kookte daar en deed de financiën. Regelmatig kwam een collega langs, iedereen dronk samen koffie en na het werk gingen we af en toe een borreltje drinken. Ik vond dat altijd ontzettend gezellig.'

Klandizie

'Maar nu ben ik nog als een van de weinigen over. De wijk is verpauperd. Gezinnen zijn weggetrokken omdat de huizen zo klein en slecht waren. Winkeliers konden het hoofd niet meer boven water houden. Veel grote bedrijven zoals Werkspoor en Van Gend en Loos, waar wij allemaal aan leverden, vonden een andere locatie. En de laatste paar jaar kwam daar het nieuwe bestemmingsplan bij. Collega's die nu nog in de Czaar Peterstraat zitten, houden hun hart vast. Want als straks de tram door hun straat loopt, kunnen auto's niet meer voor de deur stoppen. En dat is slecht voor de klandizie.'

Loyaal

'Ook voor mij is alles onzeker. Mijn kiosk staat op grond van de NS, die al meer dan een jaar geleden mijn huur hebben opgezegd. De gemeente zou me nu moeten helpen met het vinden van een nieuwe stek, maar ik hoor er nog niet veel van. Beide partijen schuiven het probleem terug naar elkaar en ik zit machteloos in het midden. Ik wil je best vertellen dat ik daar slapeloze nachten van heb. Het vreet aan me. Ik sta met mijn rug tegen de muur. De laatste maanden is er een paar keer ingebroken in de stal. Eigenlijk zou ik dure rolluiken en grote sloten moeten installeren, maar dat kost bakken vol geld. Die ik best wil uitgeven, maar niet als ik hier misschien nog maar een paar maanden zit. Maar wat nou als het nog jaren duurt? En er steeds wordt ingebroken omdat ik niet heb geïnvesteerd? Het is een hopeloos dilemma dat ik niet kan oplossen. Wat vervelend is voor een vrije jongen zoals ik.'
'Gelukkig is de wijk hartstikke loyaal. Twee mensen zijn namens mij naar gemeenteraadsleden gestapt en proberen druk uit te oefenen. Allemaal zeggen ze dat ze me niet kunnen missen, bezweren me dat ze zullen blijven komen. Ook als dit straks een bouwput wordt en later, als ik ergens anders zit. Daar hou ik me maar aan vast.'

Buurtconferentie Czaar Peter In het kader van de gebiedsgerichte aanpak in de Czaar Peterbuurt organiseert onder andere de Dienst Binnenstad op zondag 25 november van 14.00 tot 18.00 uur een feestelijke buurtconferentie annex -manifestatie. Doel is bewoners én belangstellenden te betrekken bij alle veranderingen in de wijk. Een deel van de plannen voor de buurt staat al vast - zoals de aanleg van tramlijn 10 - maar over een deel moet nog worden beslist. In discussies en workshops kan iedereen daar op die dag nog zijn bijdrage aan leveren. Er worden vier workshops georganiseerd: (1) Dromen en nachtmerries - over het verkeer in de buurt (2) Tussen behouden en vernieuwen - wonen in de buurt (3) Middenstandsverleiders - bedrijvigheid in de buurt en (4) Ken ik je ergens van - over ontmoeting en sociale samenhang in de buurt. Ter hoogte van de 1e Leeghwaterstraat wordt een grote tent neergezet. Daar ook vindt een afsluitend concert plaats van de soul-funk formatie ´Lijn 10' Meer informatie: Dienst Binnenstad, 020-552 44 44.