Zeg ook eens goedemorgen in de tram!

Mooi begin. Maar ook gewoon in het verkeer consequent de verkersregels met hoffelijkheid en flexibiliteit volgen, sou een enorme verbetering zijn. Dus: mij als slechthirende fietser NIET meer rechts passeren of afsnijden midden op een druk kruispunt. Ik blijf zelf zovel mogelijk het goede voorbeeld geven, soms met evaar voor eigen leven. En ik zeg er, zonder vloeken, soms iets van tegen de persoon die mij b.v. met de auto afsnijdt om in te parkeren (terwijl ik gewoon voorrang heb).

Slagroomtaart

Hoffelijkheid op de manier zoals Mevrouw Van Es die beschrijft is een nobel streven. Het lijkt in eerste instantie makkelijk en klein. Hoe moeilijk is het nou eigenlijk om mensen te groeten in de tram, de stoep van uw buurvrouw even mee te nemen als u uw eigen stoep veegt, een oudere dame te vragen of u kunt helpen met haar boodschappen als die zwaar lijken? Waarschijnlijk voor u als persoon die deze site bezoekt – of ikzelf, schrijver van deze reactie – niet heel moeilijk. Maar ik verwacht dat het voor veel mensen wel heel moeilijk is. En ik zal u uitleggen waarom.

Hoffelijkheid is de kers op de slagroomtaart. Hoffelijkheid is een uiting van persoonlijke onderliggende ideeën, ervaringen, waarden, etc. Hoffelijkheid heeft een basis van liefde in plaats van een basis van angst. Liefde is open en onzeker. Angst is gesloten en duidelijk. Voor beide grondhoudingen is – hoe raar dat misschien klinkt - veel positiefs te zeggen.

De vraag is nu hoe je mensen beweegt om vanuit liefde in contact te treden met anderen? Hoe zorg je ervoor dat mensen de hun vertrouwde angstige houding (die o.a. duidelijkheid biedt) inruilen voor een nieuwe houding die op zichzelf en in wat hij teweegbrengt onduidelijk is? Dat is een stuk ingewikkelder dan mensen vertellen hoe belangrijk en waardevol hoffelijkheid is. Het gaat nu om de slagroom die door de taart heen zit, om een verandering in de grondhouding van mensen zelf. Pas daarna kan hoffelijkheid als logisch gevolg doorsijpelen in heel Amsterdam (of Nederland of de wereld).

Verandering komt niet als we de zaken hetzelfde aan blijven pakken als we altijd deden. Het is zoeken naar een nieuwe structuur, een nieuw concept, een nieuwe manier om de grondhouding van mensen positief te beïnvloeden. 'Vertaaltank' ontwikkelt een dergelijk concept. Voor verandering dwars door structuren heen. Wij willen mensen met elkaar in contact brengen die elkaar normaalgesproken niet op zouden zoeken. Door mensen verhalen te laten delen, door ze te laten ervaren dat ze niet zoveel van elkaar verschillen als ze misschien denken, nemen we angst weg om ruimte te maken voor liefde.

Als de slagroom door de taart zit, komt die kers daarna vanzelf.

Lydie van de Laar
Vertaaltank.nl